Prezentacja sylwetek
Wydawca jego książki (Abel 1996) o Znanieckim podaje: Teodor (Theodore) Abel (1896-1988) Urodził się 24 listopada 1896 roku w Łodzi. Jeden z pierwszych studentów Floriana Znanieckiego na Uniwersytecie Poznańskim. Wyjechał do USA w 1923 roku. Doktoryzował się w Columbia University w Nowym Jorku w 1929 roku u F. H. Giddingsa. Profesor socjologii w Columbia University do 1951 roku. Kierował Wydziałem Socjologii w Hunter College w Nowym Jorku do emerytury w 1967 roku. Prezydent Eastern Sociological Society w latach 1957-1958. Ostatnie lata spędził w Albuquerque (Nowy Meksyk, USA) jako Distinguished Professor Emeritus. Zmarł 23 marca 1988 roku w Albuquerque.
W National Biography of Finland znajduje się biogram (Alestalo b.d.): (A)cademician, professor of Sociology, chairman of the Academy of Finland (…) Appointed professor of sociology at the University of Helsinki in 1958 (…) He was one of the first research academics in the reformed Academy of Finland between 1970 and 1980. (…) Allardt has served as an external examiner for over 40 doctoral theses, which he regards as both the culmination of a course of study and an opportunity for teaching. He has also been a visiting professor at many universities, and numerous international projects have benefited from his wide-ranging expertise (…) Allardt has made substantial contributions to the development of comparative research. During his time as a research professor, he set up the Research Group for Comparative Sociology at the University of Helsinki (…) Throughout his career, Allardt has represented Finnish and Nordic sociological research in international forums (…) He served as the chancellor of Åbo Akademi University from 1992 to 1993. He was named a member of the Academy of Finland in 1995.
Opublikowane po jego śmierci wspomnienie (Sowa, Kazimierz: 2007) Honorowe Członkostwo PTS wymienia na wstępie: żołnierz września 1939 roku i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, wybitny, światowej sławy socjolog brytyjski polskiego pochodzenia. Honorowy Członek Polskiego Towarzystwa Socjologicznego (…) urodził się w Częstochowie 8 maja 1919 roku w rodzinie kupieckiej. Po bankructwie rodzinnej firmy na początku Wielkiego Kryzysu, rodzina (…) przeprowadziła się do Poznania, gdzie ukończył gimnazjum i rozpoczął studia ekonomiczne na Uniwersytecie. Zmobilizowany w sierpniu 1939 roku (…) w stopniu podchorążego brał udział w kampanii wrześniowej, dostał się do niewoli sowieckiej (…) wywieziony został w głąb Ukrainy (USRR). Uciekł po dwóch tygodniach i (…) przedzierał się w przebraniu (…) do Poznania (skąd) uciekł (…) wraz z kolegą szkolnym na Zachód (…) zostali internowani na Węgrzech. Przez Włochy i Francję przedostali się (…) na Wyspy Brytyjskie i wstąpili do I Brygady Pancernej gen. Maczka (…) Stanisław Andreski otrzymał zgodę władz wojskowych na rozpoczęcie zaocznych studiów ekonomicznych w London School of Economics ( i kiedy) znalazł się (…) w Niemczech w ramach brytyjskich sił okupacyjnych (…) nabył (…) większość dzieł Webera (oraz) przeczytał (…) kanon niemieckiej, francuskiej i włoskiej literatury socjologicznej. Jego myślenie socjologiczne zostało wszakże ukształtowane przez dzieło Webera (…) Droga zawodowa (…) była kręta, ale bogata i zróżnicowana. Po uzyskaniu doktoratu w LSE w roku 1953 (…) objął stanowisko młodszego wykładowcy w Rhodes University College w Republice Południowej Afryki. Zetknął się tam między innymi z Alfredem Radcliff-Brownem (…) wykładał następnie w Chile, Nigerii, USA, Kanadzie i Japonii. W roku 1964 objął Katedrę Socjologii na angielskim University of Reading, którą kierował nieprzerwanie do emerytury roku 1984 (…), a stałe miejsce w niej znalazła prof. Maria Hirszowicz po swoim przymusowym wyjeździe z Polski. Po przejściu na emeryturę Profesor nie zaniechał jednak działalności dydaktycznej. Aż do końca lat dziewięćdziesiątych wykładał socjologię porównawczą w londyńskim PUNO (Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie). Wykładał także przez kilka tygodni w roku w Monterey Business School w Meksyku. W końcu, już na początku nowego tysiąclecia, wykładał przez dwa miesiące w roku w Wyższej Szkole Języków Obcych w Częstochowie.
W 1992 r. był 83. Prezydentem American Sociological Association, która opublikowała obszerną jego charakterystykę (ASA 1995), w której Honorowe Członkostwo PTS zostało odnotowane obok przynależności do National Academy of Sciences, American Philosophical Society, American Academy of Arts and Sciences, National Academy of Education oraz Royal Swedish Academy of Sciences. Poza tym napisano: Coleman received his bachelor’s degree in chemical engineering in 1949 from Purdue University and his PhD in sociology in 1955 from Columbia University where he studied with Paul S. Lazarsfeld and Robert K Merton. He founded the Department of Social Relations at Johns Hopkins University in 1959, where he served as professor and department chair until 1973, when he returned to the University of Chicago as University Professor (In) his book “Introduction to Mathematical Sociology”, (…) he introduced mathematical models for study of complex social processes (…) His doctoral dissertation (was) later published as the classic “Union Democracy” with S. M. Lipset and M. Trow (…) The “Adolescent Society” put the American high school under a (…) fine-grained scrutiny. His early research on schools and schooling helped shape government policy on racial integration and school busing (…) In 1981, he (released) a report that compared public schools with private and Catholic schools and concluded that Catholic schools provided a better education than public schools (…) “Foundations of Social Theory” (…) he considered his most important work in sociology (…) Together with economist Gary Becker[ix], Coleman founded in the early 1980s an interdisciplinary seminar at the University of Chicago on rational choice in the social sciences.
W opinii dla Senatu Uniwersytetu Warszawskiego w związku z uchwałą w sprawie nadania tytułu Doktora Honoris Causa Piotr Sztompka (2006) stwierdził, że ogromna skala podejmowanej problematyki, nowatorstwo rozstrzygnięć, niezwykle aktywne uczestnictwo w życiu naukowym światowego środowiska socjologicznego, szeroki wpływ głównych dzieł tłumaczonych na wiele języków – stawia go w jednym szeregu z klasykami XX wiecznej socjologii z jego generacji – Talcottem Parsonsem, Robertem Mertonem, Paulem Lazarsfeldem, Louisem Coserem Georgem Homansem, Neilem Smelserem i innymi. Przypomniał też krótko fakty z naukowej biografii Shmuela N. Eisenstadta: urodził się w Warszawie w 1923 roku w rodzinie żydowskiej. Wkrótce później rodzina emigruje z Polski. W latach 1935-1940 uczy się w gimnazjum w Tel Avivie, a następnie odbywa studia historyczne i socjologiczne na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie. Jego mistrzem jest w tym okresie Martin Buber. W 1944 roku uzyskuje tam magisterium a w 1947 doktorat z socjologii, po czym odbywa studia podoktoranckie w słynnej London School of Economics (LSE). Tutaj styka się z gronem uczonych, którzy wywarli największy wpływ na Jego rozwój naukowy. Należą do nich socjologowie: Edward Shils, Morris Ginsberg czy Theodore Marshall, a także funkcjonalistyczni antropologowie wywodzący się z seminarium Bronisława Malinowskiego: Raymond Firth, Evans-Pritchard , Meyer Fortes, Edmund Leach. Zaraz po studiach rozpoczyna pracę badawczą na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie, z którym związany jest do emerytury. Stanowisko profesora zwyczajnego uzyskuje w roku 1959 w wieku 36 lat. Przez osiemnaście lat pełni funkcję przewodniczącego („chair”) Wydziału Socjologii, a następnie dziekana. W latach 1969-71 zostaje wybrany prezesem Izraelskiego Stowarzyszenia Socjologicznego. Równolegle podejmuje prace badawcze w ramach Instytutu Van Leer Izraelskiej Akademii Nauk, gdzie działa aktywnie także po emeryturze (…) Kilkunastokrotnie podejmuje gościnnie funkcje wykładowcy w najlepszych uniwersytetach amerykańskich (Harvard, Stanford, Chicago, New York, Seattle), czy kanadyjskich (Edmonton), ale także europejskich (Wiedeń, Berno, Manchester) i australijskich (Canberra). Zapraszany jako „Fellow” do kilku prestiżowych instytutów badań zaawansowanych (w Palo Alto, w Wassenaar w Holandii, w Uppsali) (…) W roku 2002 (…) w Krakowie na kongresie Międzynarodowego Instytutu Socjologicznego (…) wygłasza referat plenarny. Aktywny członek Międzynarodowego Stowarzyszenia Socjologicznego (ISA) niemal od jego powstania w latach pięćdziesiątych. Członek gremiów doradczych 19 czasopism socjologicznych w wielu krajach. Uhonorowany członkostwem kilku akademii nauk, m.in. jako zagraniczny członek honorowy American Academy of Arts and Sciences (…) Eisenstadt pozostawał w bliskich kontaktach naukowych z wieloma socjologami polskimi (…): Stanisławem Ossowskim, Stefanem Nowakiem, Jerzym Szackim, (…) Piotrem Sztompką, Andrzejem Flisem, Grażyną Skąpską. W swoim przemówieniu Doktor Honoris Causa wspomniał także: kontakty z innymi wybitnymi socjologami Janem Szczepańskim i (Józefem) Chałasińskim a także bliski związek z profesorem Leszkiem Kołakowskim, a później z Profesorem (Włodzimierzem) Wesoołowskim. Powiedział też o tym, że polscy koledzy obdarowali (go) honorowym członkostwem Polskiego Towarzystwa Socjologicznego.
Szeroko uwzględnia jego związki z Polską nota pośmiertna (Włodarek 2014), gdzie określony został jako emerytowany profesor Wydziału Socjologii Uniwersytetu Bielefeld (RFN), wybitny socjolog i fenomenolog, wielki przyjaciel Polski i Polaków. Dalej czytamy: Urodził się 30 sierpnia 1934 r. w miejscowości Unna w Westfalii. Ukończył najpierw studia matematyczne, a następnie pod kierunkiem Arona Gurwitscha, Thomasa Luckmanna i Petera Bergera studiował filozofię i socjologię w New School for Social Research w Nowym Jorku, gdzie w 1969 r. uzyskał stopień doktora filozofii. Od 1978 r. do przejścia na emeryturę w 1999 r. Richard Grathoff pracował jako ordentlichen Professor na Uniwersytecie Bielefeld. Mieszkał wraz z rodziną w pobliskim Oerlinghausen, Lippe, w domu należącym do rodziny Maxa i Marianny Weberów, w sąsiedztwie Niklasa Luhmanna. Związek Profesora Richarda Grathoffa z Polską zaczął się od organizowania w kręgach kościoła ewangelickiego w Niemczech zbiórki żywności, ubrań i lekarstw, a także materiałów i sprzętu poligraficznego i ich transportu do Polski po wprowadzeniu stanu wojennego w 1981 r. W powiązaniu z jednym z takich transportów w 1982 r. (…) zatrzymał się w Poznaniu, by wziąć udział w konferencji (…) z okazji 100 rocznicy urodzin Floriana Znanieckiego. Od tego czasu zaczęła się współpraca Profesora Grathoffa z polskimi ośrodkami socjologicznymi i filozoficznymi, studentami, uczonymi i artystami. Na potrzeby tej współpracy Richard Grathoff stworzył w Oerlinghausen stowarzyszenie Copernicus Kreis, grono osób skupiające głównie naukowców, lekarzy, prawników i przedsiębiorców niemieckich, często całe ich rodziny dla organizowania różnych form pomocy dla ludzi z Polski, później również z innych krajów Europy Wschodniej. Gromadzone przez Copernicus Kreis środki finansowe przeznaczane były na stypendia dla polskich studentów, początkujących naukowców i artystów. Dzięki tej działalności Richarda Grathoffa i Jego żony Ruth wiele osób z różnych stron Polski mogło w trudnych dla nas latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku odbyć dłuższe bądź krótsze staże i studia w Niemczech. Gdy w 1994 r. odbywał się w Bielefeld Światowy Kongres Socjologiczny Międzynarodowego Towarzystwa Socjologicznego (ISA), Profesor Grathoff umożliwił wielkiej liczbie socjologów z Polski udział w tym Kongresie; zorganizował dla nich transport, zakwaterowanie i wyżywienie. Tak licznej grupy osób z Polski, jak na Kongresie w Bielefeld, nie było na żadnym innym w całej historii kongresów ISA. (U)zyskał w Niemczech (również) grant na kilkuletni projekt dotyczący badania i upowszechniania twórczości Znanieckiego (…) Wynikiem projektu było m.in. utworzenie Archiwum Floriana Znanieckiego, w którym zgromadzono bezcenne dokumenty, jak rękopisy, listy, niepublikowane i publikowane prace itp., które były dotąd rozproszone po całym świecie (…) Duplikat Archiwum Znanieckiego (…) znajduje się w Poznaniu.(…) Był (Richard Grathoff) aktywnym członkiem Fundacji Naukowej im. Floriana Znanieckiego w Poznaniu i członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Socjologicznego (…) W czasie pobytu na Uniwersytecie Illinois w Urbana w roku akademickim 1996/97 (…) opracował koncepcję przedsięwzięcia naukowo-biznesowego pod auspicjami Uniwersytetu Illinois (…), w którym przewidywano m.in.: zakup domu w Champaign, będącego w przeszłości w posiadaniu Znanieckiego, z przeznaczeniem na działalność naukową i komercyjną, traktowanym jako swoisty pomnik Znanieckiego; utworzenie wydawnictwa Florian Znaniecki Global Publishing i interdyscyplinarnego instytutu badawczego Florian Znaniecki Institute for Global Studies. Planów tych nie udało się zrealizować, ale charakteryzują osobę pomysłodawcy.
Z barwnego wspomnienia (Kojder 2007) wiemy, że zgodnie z rodzinną tradycją (…) podjął na Uniwersytecie Jagiellońskim studia prawnicze i uzyskał dyplom w 1929 roku. W czasie studiów wstąpił do PPS, był przewodniczącym Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej, udzielał się w Akademickim Związku Pacyfistów i Towarzystwie Uniwersytetów Robotniczych. Uczestniczył też w seminarium profesora Jana Stanisława Bystronia i pełnił w jego Katedrze Socjologii i Etnologii funkcję asystenta wolontariusza (…) W ostatnim kwartale 1929 i pierwszym 1930 roku odbywał praktykę w Międzynarodowym Biurze Pracy w Genewie i w Instytucie Badania Problemów Międzynarodowych w Paryżu. Wyjeżdżał także do Niemiec, gdzie gromadził materiały do rozprawy doktorskiej (…) Doktorat uzyskał w listopadzie 1930 roku. Rok wcześniej ukazała się jego pierwsza publikacja zwarta, napisana wspólnie z bratem Zygmuntem broszura “Socjologia partii politycznej”. Po odbyciu obowiązkowej rocznej praktyki sądowej przez cztery lata pracował w kancelarii ojca. W 1935 roku (…) został wpisany do rejestru członków Izby Adwokackiej w Krakowie. Zaraz po doktoracie rozpoczął zbieranie materiałów do rozprawy habilitacyjnej (W tym celu) wyjeżdżał także do Londynu, gdzie spotykał się z Bronisławem Malinowskim, który wkrótce stał się przez niemal całą dekadę jego osobistym przewodnikiem naukowym. Jesienią 1936 roku ukazała się pierwsza książka Feliksa Grossa “Koczownictwo. Studia nad nomadyzmem i nad wpływem tegoż na społeczeństwo” (…). Wstęp napisał Bronisław Malinowski (…) Pomimo poparcia ze strony (…) zwłaszcza Stanisława Estreichera, rektora UJ, a także Bronisława Malinowskiego, nie mógł uzyskać pod koniec lat trzydziestych XX wieku habilitacji z powodu silnych nastrojów antyżydowskich w środowisku akademickim (…) Na początku II wojny światowej, ratując się przed niechybnym aresztowaniem, Feliks Gross dotarł z żoną do Wilna. Stamtąd po około rocznym pobycie, w czasie którego podejmował działalność konspiracyjną, udało mu się dotrzeć koleją transsyberyjską i statkiem do Japonii, a następnie do Anglii i Stanów Zjednoczonych A. P. Włączył się tam w działalność Central East European Planning Board i pełnił w tej organizacji funkcję sekretarza generalnego. Pracował, razem z przedstawicielami Czechosłowacji, Grecji i Jugosławii, nad planem stworzenia po zwycięskiej wojnie demokratycznego porządku w przyszłej konfederacji Europy Środkowo−Wschodniej. Wizję tego nowego porządku ustrojowego przedstawił w wydanej w 1945 roku książce “Crossroads of Two Continents: A Democratic Federation of East−Central Europe” (…) Będąc dyrektorem Institute of Foreign Relations prowadził najpierw wykłady na Uniwerystecie w Laramie, a w następnych latach na New York University oraz na uniwersytetach Columbia, Virginia i Vermont. Najdłużej i najmocniej był związany z City University of New York (CUNY), gdzie zajmował stanowisko profesora antropologii i socjologii w Brooklin College and Graduate School. Założył tam, na wzór międzywojennej Polskiej Akademii Umiejętności, Academy on the Humanities and the Sciences (…) Wielokrotnie przyjeżdżał do Europy (w Polsce był ponownie w 1992 roku po pięćdziesięciu latach nieobecności). Miał wykłady m.in. we Florencji, w Londynie, Rzymie i Brugii (…) przez wiele lat blisko współpracował z Polskim Instytutem Naukowym w Nowym Jorku, będąc kolejno jego sekretarzem, dyrektorem, wiceprezesem i od 1980 roku prezesem.
Jego sylwetkę przedstawia Moskiewski Państwowy Uniwersytet im. M.W. Łomonosowa (MPUŁ b.d.): родился 25 апреля 1929 в Ленинграде (ныне Санкт Петербург) в семье интеллигентов. Окончил философский факультет Ленинградский университет в 1952 г. В 1958 защитил кандидатскую диссертацию. В 1968 г. – докторскую диссертацию по методологии социологических исследований. Ведущий российский социолог, пионер проводившихся в СССР эмпирических социологических исследований, один из создателей ленинградской социологической школы, автор первого в России учебника по методологии социологического исследования «Стратегия социологического исследования», автор диспозиционной концепции регуляции социального поведения личности. В середине 1960-х гг. принимал самое активное участие в создание НИИ комплексных социальных исследований (НИИКСИ) Ленинградского университета (…) В 1963 его послали на стажировку в университет Манчестера, позже он стажировался также в Лондонской школе экономики и политических наук. Параллельно с научной деятельностью читал лекции в разных городах СССР. В 1975 г.перешел работать в Институт социально-экономических проблем (ИСЭП), где возглавил социологический отдел. В 1984 г. стал старшим научным сотрудником в Ленинградском филиале Института истории естествознания и техники. С 1988 по 2000 гг. – директор Института Социологии РАН. С 2000 – руководитель Центром исследований социальных трансформаций ИС РАН. Одновременно – декан факультета социологии Государственного университета гуманитарных наук. Занимал руководящие посты в Международной социологической ассоциации, Международном институте социологии, Европейской ассоциации экспериментальной психологии, возглавлял Российское общество социологов, Институт социологического образования Российского центра гуманитарного образования, работал в качестве эксперта международных и российских научных фондов, председателя Диссертационного совета, члена Высшего аттестационного комитета РФ. W polskim czasopiśmie można znaleźć wzmiankę (Dunaeva 2011) o pozytywnym wpływie Władimira Jadowa na kształt socjologii we współczesnej Rosji: W postradzieckiej Rosji socjolodzy zostali postawieni przed poważnym wyzwaniem: jak przejść od „jedynie prawdziwego” paradygmatu marksistowskiego do opanowania i zastosowania rozmaitych socjologicznych teorii i podejść funkcjonujących w socjologii światowej. Kluczową rolę pod tym względem odegrał Instytut Socjologii Akademii Nauk Związku Radzieckiego i jego dyrektor Władimir Jadow, który zaproponował i uzasadnił stosowanie wielu podejść teoretycznych jako główny kierunek ewolucji instytutu i socjologii rosyjskiej.
The Academy at Johns Hopkins[x] zachowało przygotowaną przez niego samego krótką notę biograficzną (AJH 2021), gdzie można przeczytać: I received my PhD in sociology, with minors in social psychology and industrial relations, from Cornell University in 1952. I conducted research in the Laboratory of Socio-environmental Studies of the National Institute of Mental Health from 1952 to 1985, serving as chief of that laboratory from 1960 on. I left there to come to Johns Hopkins as professor of sociology. (…) My most recent research has focused on social structure and personality under conditions of radical social change – beginning with a comparative study of Poland and Ukraine during the early stages of their transition from socialism to nascent capitalism, currently comparing transitional China to Poland and Ukraine. All of these studies have been done in collaboration with sociologists in those countries. I am a past-president of the American Sociological Association, the Eastern Sociological Society, and the Sociological Research Association, and a former member of the executive committee of the International Sociological Association. I am an honorary foreign member of the Polish Sociological Association, and am or have been a fellow of the American Academy of Arts and Sciences, the American Association for the Advancement of Science, and the Guggenheim Foundation. W opublikowanym na stronie PTS wspomnieniu zaakcentowano (Słomczyński 2021) silne związki z Polską: (datujące się) od 1970 roku, gdy podczas Światowego Kongresu Socjologii w Warnie poznał Włodzimierza Wesołowskiego, który zaprosił go do współpracy badawczej. Owocowało to amerykańsko-polskimi badaniami nad strukturą społeczną i osobowością w latach 1978 i 1992 (…) niezależnie od tych badań, Melvin Kohn bywał w Polsce wielokrotnie prowadząc intensywne życie naukowe. W PWN ukazało się tłumaczenie jego książki, a Ossolineum wydało pracę z jego współatorstwem. W 2008 r. w Polskiej Akademii Nauk odbyło się sympozjum zatytułowane „Struktura społeczna i osobowość w warunkach stabilności i zmiany: badania Melvina L. Kohna i jego współpracowników” z uczestnikami z całego świata. Melvin Kohn miał w Polsce wielu przyjaciół. Antoni Sułek (2009) opublikował świadectwo, jak wykorzystuje jego prace w dydaktyce.
Jego sylwetkę naukową przedstawia nota opublikowana w czeskim czasopiśmie socjologicznym (Illner i Soros 2012): After graduating in 1952 from the Faculty of Arts of Prague’s Charles University, he devoted his whole scientific life to studying the inter-relationships between space and society. He founded this field of social science studies in Czechoslovakia and contributed to the education of scores of specialists in urban sociology, social geography, demography, social anthropology, architecture, and urban planning. He directed numerous research projects (…) His works were published not only in his native Czech language but also in English, German, Polish, Italian, and other languages (…) He worked with geographers, demographers, architects, ethnographers, and historians (…) and he was author of both empirical and theoretical studies. Although the major part of his professional life was lived under the communist regime, Musil (…) did not compromise himself by taking up a political career or by reciting in his works the regime’s obligatory ideological junk. He remained loyal to his great inspiration—the sociologist Max Weber and the philosopher Karl Popper. The demise of the communist regime in Czechoslovakia in late 1989 and the country’s democratic transition opened up an entirely new horizon (…) He became a professor at Prague’s Charles University, director of the renewed Institute of Sociology of the Academy of Sciences of the Czech Republic, was elected President of the European Sociological Association, travelled and lectured abroad, and published with a renewed energy. Jiří Musil odgrywał kluczową role przy organizacji planowanego przez George’a Sorosa praskiego kampusu Central European University.
Został Honorowym Członkiem PTS jako ten, który przyczynił się do uruchomienia (…) szerokiego programu stypendialnego dla Polaków, dzięki któremu na Uniwersytet Oksfordzki wyjechały setki polskich naukowców. Było wśród nich wielu socjologów. O programie stypendialnym jest mowa we wspomnieniu (Otfinowska 2021), które ukazało się po tym, jak założona przez niego Szkoła Liderów poinformowała w mediach społecznościowych: Nie żyje filozof, żołnierz AK oraz powstaniec warszawski (…) Zbigniew Pełczyński urodził się 29 grudnia 1925 r. w Grodzisku Mazowieckim. W czasie II wojny światowej był żołnierzem Armii Krajowej, brał też udział w Powstaniu Warszawskim. Po wojnie wyemigrował do Wielkiej Brytanii. W 1953 r. rozpoczął pracę wykładowcy na Uniwersytecie Oksfordzkim; wykładał głównie filozofię polityczną, a wśród jego studentów znaleźli się m.in. b. prezydent USA Bill Clinton oraz premier Węgier Viktor Orban (…) Na początku lat dziewięćdziesiątych Pełczyński aktywnie wspierał odbudowę wolnej Polski. Był doradcą Komisji Konstytucyjnej Sejmu RP, członkiem zespołu Ministra Szefa URM-u ds. reform centrum rządu i członkiem Rady Premiera RP ds. kształcenia urzędników państwowych, a także konsultantem EWG i OECD ds. programów reformy władz państwowych i administracji publicznej w Polsce. W 1988 r. w imieniu filantropa George’a Sorosa założył w Polsce Fundację Batorego. W 1994 r. założył Szkołę Liderów – instytucję dbającą o jakość życia publicznego w Polsce „i wśród Polaków, i za granicami”. Jak czytamy na jej stronie, Szkoła od ponad 20 lat pracuje na rzecz rozwoju „świadomego, opartego na wartościach przywództwa”. „Wynajdujemy i wspieramy liderów różnych obszarów życia publicznego: w organizacjach pozarządowych, instytucjach samorządu terytorialnego oraz w partiach i organizacjach politycznych. Wierzymy, że to właśnie osoby o zdolnościach przywódczych, pociągając za sobą innych, są motorem zmian” – czytamy na stronie instytucji. Przez programy Szkoły Liderów przeszło (…) ponad 4000 osób – jej absolwenci zasiadają w Parlamencie Europejskim oraz parlamencie krajowym, rządzie, organach wielu samorządów terytorialnych, a także kierują setkami organizacji i inicjatyw społecznych w ponad 40 krajach na całym świecie.
W roku śmierci wspominany (Kilias 2008) w pierwszym rzędzie jako honorowy członek Polskiego Towarzystwa Socjologicznego i wybitny popularyzator polskiej socjologii. Urodzony 5 marca 1935 r., już w drugiej połowie lat pięćdziesiątych, podczas studiów na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Karola, zainteresował się socjologią, oficjalnie uznawaną wtedy jeszcze za „burżuazyjną pseudonaukę” (…) Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę na Wydziale Filozoficznym UK, w latach sześćdziesiątych między innymi brał udział w staraniach o zorganizowanie tam samodzielnej katedry socjologii. Rozpoczął wówczas działalność przekładową, zapoznał czechosłowacką publiczność z takimi pracami, jak “Socjologia na co dzień” (dwa wydania, 1965 i 1966) i “Kariera” (1967) pióra Zygmunta Baumana, “Kultura masowa” Antoniny Kłoskowskiej (1967), “Zagadnienia socjologii współczesnej” Jana Szczepańskiego (1968) czy “Klasy, warstwy, władza” Włodzimierza Wesołowskiego (1969). Z wieloma spośród ich autorów nawiązał trwałe przyjaźnie (…) Po inwazji państw Układu Warszawskiego (…) Jan Sedláček na szczęście pozostał na Wydziale Filozoficznym UK jako jeden z tych, którzy próbowali zapewnić przynajmniej przetrwanie dyscypliny (…) W drugiej połowie lat siedemdziesiątych działalność tę znacznie utrudnił donos do redakcji „Sociologického časopisu” napisany przez polskiego „kolegę”, który denuncjował jako nazbyt przychylną recenzję pióra Sedláčka dotyczącą pewnej politycznie niesłusznej książki innego polskiego autora (…) Po „aksamitnej rewolucji” roku 1989 pracował w Katedrze Socjologii Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Karola, będąc cenionym kolegą i nauczycielem, czego świadectwo stanowi pamiątkowy zbiór, wydany w 2000 r. z okazji jego sześćdziesięciopięciolecia. Liczne odwołania do słów, jakie mu poświęcili jego koledzy, czescy socjologowie i do jego własnych, przez nich zanotowanych wypowiedzi znajdują się w innym pożegnaniu Jana Sedláčka (Kaltenberg-Kwiatkowska 2008).
Zbiór jego dokumentów przechowywany jest w National Library of Australia – kraju, z którym związał się na ponad pół wieku na tyle, że jest nazywany najwybitniejszym Polakiem mieszkającym na antypodach (i) „ojcem” polityki wielokulturowości w Australii[xi]. Do opisu zbioru dokumentów (NLA b.d.) należy następująca nota biograficzna: Jerzy (George) Zubrzycki was born in Krakow, Poland on 12 January 1920. In 1938, he entered the Cavalry Officer Cadet School (Szkola Podchorazych Rezerwy Kawalerii) in Grudziadz (Northern Poland) to complete a year’s compulsory Military Service before beginning university studies. Graduating in June 1939, he was essentially sent straight to the front to fight the invading German Army. He was taken prisoner by the Germans in September 1939, but escaped and served with the Polish underground movement eventually making his way to France, via Slovakia, Hungary, Yugoslavia and Italy. Evacuated to Britain in June 1940, he served with the Polish Parachute Brigade, and the Polish Section of the Special Operations Executive (SOE). In September 1945 Zubrzycki began studies at the London School of Economics, graduating in 1952 with a Maters of Science and Economics, in population studies. He then enrolled and completed a PhD at the Free Polish University in London. In 1955 Zubrzycki accepted a post in the Research School of Social Sciences at the Australian National University (ANU) and immigrated with his family to Australia in December 1955. He continued to work at the ANU until his retirement in 1986, founding the Department of Sociology in 1970. Zubrzycki has written extensively on immigration and has served on many government councils and inquiries into Australian immigration and multicultural policies. He has also been involved in a number of other organisations, including Lifeline, the Australian Family Association and the National Museum of Australia. Since 1994, he has been a member of the Pontifical Academy of Social Sciences. Informacje biograficzne zawiera także krótki opis zbioru dokumentów: The papers in MS 6690 document many aspects of Jerzy Zubrzycki’s career as an academic with the Australian National University and his participation in a number of organisations and government bodies. These include the Australian Ethnic Affairs Council, Australian Immigration Advisory Council, World Health Organisation Fourth World Project, Pontifical Academy of Social Sciences, Australians for Just Refugees Programs, National Museum of Australia and Australian Aid to Poland (…) Particular strengths of the collection are the records of Zubrzycki’s extensive involvement with government and cultural institutions. These document the attitudes toward multiculturalism in Australia in the 1960s and 1970s.